Necîbüddîn Mütevekkil


Hindistan’ın büyük velîlerinden. Ferîdüddîn-i Şeker-Genc hazretlerinin kardeşi ve halîfesi idi. Çok sıkıntılar ve riyâzetler çekti. Zâhir ve bâtın ilimlerinde mütehassıs oldu. Yetmiş sene insanları irşâd etmek, doğru yolu göstermekle meşgûl oldu. Çok sıkıntı çekmesine rağmen, tam bir tevekkül sâhibiydi. Yetmiş sene şehirde durdu. Hiçbir yerden maaş cinsinden bir şey almadı. Hâlbuki çoluk çocuğu vardı. Sanki hayatla bağı yoktu. Bugün hangi gün, bu ay hangi ay, bu para kaç liradır bilmezdi. On üçüncü asrın son yarısında Dehlî’de vefât etti. Hâce Kutbüddîn Bahtiyâr Kâkî’nin makâmına giden yol üzerinde defnedildi.

Bir bayram günü, dervişler onun evinde toplandılar. O gün evinde hiçbir şeyi yoktu. Dama çıkıp, ibâdetle meşgûl oldu. Kalbi ile de; “Böyle bayram günü geçiyor, çocuklarımın yemeği yok. Misâfirler geliyor, bir ikrâm görmeden geri dönüyor” dedi. Bu arada ihtiyâr birinin dama çıktığını ve şu beyti okuduğunu gördü: “Kalbime dedim, gönlüm, sen Hızır’ı gördün mü? Cevap geldi ki, eğer görünürse görürüm.”

O kimse bir yemek sofrası getirdi ve; “Senin tevekkül davulunun sesi, Arş’tan duyuluyor, senin kalbin ise, yiyecek sıkıntısından bahsediyor” dedi. Necîbüddîn; “Allah biliyor ki, kendim için değil, misâfirlerim için yüzümü döndüm ve söyledim.” dedi. O gelen, Hızır aleyhisselâmdan başkası değildi.

Şeyh Nizâmüddîn Evliyâ buyuruyor ki; “Şeyh Ferîdüddîn’in huzûruna kavuşmadan önce bir gün Şeyh Necîbüddîn’in huzûrundaydım. Kalktım ve; “Bir Fâtiha ile İhlâs okuyun ki, ben buranın kadısı olayım.” dedim. Şeyh Necîbüddîn gözlerini yumdu. Sesimi duymadığını zannettim. Tekrâr aynı cümleyi söyledim. Bu defâ tebessüm etti ve; “Sen kâdı olma, başka şey ol.” buyurdu.” Daha sonra Nizâmüddîn Evliyâ, Ferîdüddîn Şeker Genc’in talebesi ve zamânın en büyük evliyâsından oldu.

Kaynaklar
1. Ahbâr-ül-Ahyâr; s.66
2. İslâm ÂlimleriAnsiklopedisi; c.10, s.346

Reklamlar
%d blogcu bunu beğendi: